Eren kardeşim, Ferhat abim.

Zaman karanlığa çalıyor, bu akşam olduğunun habercisi değil üstelik. Her saniye, birbirini geçmekle mücadele halinde. Akrep, üç bin altı yüz saniye direnebiliyor, bir adım atmamak adına. Karanlık üstümüzde yelkovan, turluyor sürekli. Çivisi çıkmış memleketin, ustası hukuk kazanmış. Aza kanaat etmiyor, önderlik başkalarında. Birer birer soluyor genç fidanlar, çınarlar yerini sağlamlaştırma gayretinde. Doğası yenen Karadeniz’in, fidanlarına göz dikiyorlar. Hayatının belki baharı, belki daha başlangıcı denilecek dönemde. Bedeni küçük, yüreği sığmamış bedeninde.

Rahat uyu diyeceğim, diyeceğim de; Sen, bizler rahat uyuyalım diye neler yaptın koca yüreğinle be kardeşim, vicdan muhasebesi yapabilen binlerce ailen var artık. İyi ki varsın Eren, iyi ki varolmuşsun bu topraklarda.

Ve sen Ferhat abi,
Can verdiğin, şehit düştüğün o dağlarda, sığıntıların üzerine kabus oldun. Dağlar delmek Ferhat işi biliriz abi de, yürekler de dağlandı bilesin. Ruhun şad olsun, mekanınız cennet.

Bir Cevap Yazın